Iets wat mij al jaren bezig houdt is de vraag, waar we in hemelsnaam terecht zijn gekomen, als het gaat om de vraag hoe we omgaan met het evangelie van Jezus Christus. Zijn we nog daar, waar het ooit begon. Onderstaand kunnen we lezen hoe een apostel al in de eerste eeuw ons moet waarschuwen voor het feit dat we bezig zijn weg te lopen van “het geloof dat eens aan de heiligen is overgeleverd”.
Geliefden, daar ik mij in alle opzichten beijver u te schrijven over ons gemeenschappelijk heil, zie ik mij genoodzaakt het te doen met de vermaning, tot het uiterste te strijden voor het geloof, dat eenmaal de heiligen overgeleverd is. Want er zijn zekere mensen binnengeslopen- reeds lang tevoren tot dit oordeel opgeschreven- goddelozen, die de genade van onze God in losbandigheid veranderen en onze enige Heerser en Here, Jezus Christus, verloochenen. (Judas 1:3-4)
Naar de tijd gezien zijn we met deze brief van Judas aanbeland zo rond het jaar 60 van onze jaartelling. Dit schrijven is dan ook ouder dan alle geschriften van de zogenaamde kerkvaders. De vraag rijst dan ook in hoeverre zelfs gerespecteerde kerkvaders erin sommige opzichten al naast zaten. Er klinkt vaak een roep om terug te naar traditioneel christendom. De waarheid van het evangelie, de waarheid van de bijbel, wordt zelfs binnen de kerken in twijfel getrokken, tot groot ongenoegen van velen, die willen vast houden aan, wat zij zien als traditioneel christendom. Wat vaak gebeurd is dat er dan verwezen wordt naar de vele geschriften van de kerkvaders, door de eeuwen heen. De vraag die gesteld kan worden in hoeverre de kerkvaders te vertrouwen zijn. Om maar een voorbeeld te noemen. In de tijd van de reformatie ging men op zoek naar de oorsprong, terug naar de leer van de kerk van voor de donkere middeleeuwen. Theologen zoals Luther en later Calvijn beriepen zich veelal niet alleen op de bijbel, maar vooral ook op Augustinus van Hippo, een van de latere kerkvaders. Ik ben opgevoed in de Gereformeerde Kerk, dus opgevoed als zogenaamde calvinist. Vooral in de begin fase direct na de reformatie, was er voortdurend sprake van een samenvloeien van kerk en staat op basis van de zogenaamde verbondsleer. Je bent dus christen (gereformeerd) omdat je in Nederland geboren bent, je bent daarvoor, om maar een voorbeeld te noemen, dan ook als pasgeboren kind gedoopt, een praktijk die in de bijbel niet terug te vinden is.
Maar wat dan?
We moeten terug naar de bijbel alleen, terug naar het evangelie wat werd verkondigd door Jezus Christus zelf, en de door Hem opgeleide apostelen. Een zorgvuldige lezing van het zogenaamde Nieuwe Testament, geeft blijk van veel citaten uit het zogenaamde Oude Testament; een onderscheid wat trouwens niet afkomstig is van de bijbel zelf maar uitgedokterd is door Marcion van Sinope, een dwaalleraar uit het begin van de tweede eeuw. De manier waarop de apostelen en vooral ook Jezus zelf omgingen met de schiften, maakt duidelijk dat de bijbel van kaft tot kaft gezien moet worden als één geheel en ook als zodanig van toepassing. Om maar een voorbeeld te noemen. In de evangeliën wordt vaak opgeroepen tot bekering, echter het fenomeen bekering wordt in de evangeliën en de brieven nauwelijks uitgelegd, daarvoor moet je zijn in de schriften, zoals ze door Jezus en de apostelen werden gebruikt. Bekering wordt uitgelegd in Deuteronomium 30 en in Ezechiël 18. Kennelijk werd ervan uitgegaan dat iemand die opgevoed is met de schriften, op basis van deze teksten begrijpt wat er bedoeld wordt als er opegroepen wordt tot bekering.
Het is dan ook mijn verlangen om deze zaken opnieuw te ontdekken en te zien dat deze onderwezen worden in de gemeentes, terug naar het geloof dat eens aan de heiligen is overgeleverd. Geen Joodse traditie, nee, maar vooral ook geen kerkelijke traditie en geen wereldse traditie, gewoon alleen de bijbel. De bijbel lezen, de bijbel begrijpen, en vervolgens de bijbel doen.
Mocht je interesse hebben voor een dergelijke studie in de gemeente, neem dan contact met me op.
Later meer. Shalom, Dirk
