Eer zij aan God in de hoogste hemelen, en vrede op aarde, in mensen een welbehagen
(Lucas 2:14HSV)
De kerstdagen zijn weer achter de rug, we hebben weer genoten van de sfeer rondom lichtjes en groen, we hebben het nodige vuurwerk weer ontstoken, we staan nu dus aan het begin van een nieuw jaar. Traditioneel is dit een periode waarin vrede centraal staat. Zelfs tijdens de Vietnamoorlog werd er altijd een tijdelijk staakt het vuren afgekondigd om de gedachte aan vrede te benadrukken. Als ik vervolgens mag geloven wat Mark Rutte in een toespraak in Duitsland te berde bracht dan duidt hij op een aanstaande oorlog die de beide oorlogen uit de vorige eeuw zou overtreffen en dit komende jaar zou wel eens het begin daarvan kunnen zijn. We worden uitgedaagd om sneuvelbereid te zijn, alles lijkt erop gericht te zijn om ons klaar te stomen voor deze oorlog en ons daar achter te scharen. Vrede lijkt in deze retoriek ver te zoeken en dat allemaal omdat Poetin van Rusland uit zou zijn op oorlog met het westen. Er worden miljarden vrijgemaakt voor de ontwikkeling en opbouw van wapentuig, zogenaamd om ons klaar te stomen voor de aanstaande oorlog. Ook op andere plaatsen in de wereld is sprake van dreiging en oorlog met alle potentiële vernietiging die oorlog met zich mee brengt. De officiële cijfers voor het aantal doden in Gaza vanaf 7 oktober 2023 is rond de 75.000 doden, het merendeel daarvan is kinderen, ik ben ook deskundigen tegen gekomen die het aantal doden inschatten op 680.000, 380.000 daarvan zouden kinderen zijn. In Soedan zou sprake zijn van genocide, de VS stuurt ondertussen aan op een oorlog met Venezuela, zogenaamd vanwege de aanvoer van drugs dat zou plaats vinden via dat land. Israël is inmiddels de oorlog aan het uitbreiden richting Syrië en Libanon.
Hoe horen wij als christenen hierin te staan? Jezus zegt in de Bergrede:
Zalig zijn de vredestichters, want zij zullen Gods kinderen genoemd worden.
(Mattheus 5:9)
Is dit ook datgene wat wij nastreven, hoe stellen we ons op zowel politiek als binnen de kerk, is alles gericht op het voorkomen van oorlog en het tot stand brengen van vrede? Als het gaat om Oekraïne, dan hoor ik alleen maar oorlogstaal, als het gaat om Gaza dan wordt het aantal doden gerelativeerd en goedgepraat, Soedan en Venezuela lijkt bijna geen aandacht voor te zijn en dat geldt ook binnen de kerken. Als wij claimen dat we Jezus volgen, betekent dat dan ook dat we doorhebben dat deze Jezus de Vredevorst genoemd wordt? Als ook wij ons bedienen van oorlogsretoriek zijn wij dan nog getuigen van Jezus de Vredevorst? Als wij het aantal doden in Gaza en Soedan goedpraten of bagatelliseren hebben wij dan nog iets te getuigen naar mensen met een andere achtergrond zoals moslims, kunnen wij hen dan nog duidelijk maken dat God liefde is en dat Jezus van hen houdt en zijn leven ook voor hen heeft gegeven? Kunnen wij kijkend naar de bovengenoemde tekst nog beweren dat we kinderen van God zijn als wij wegkijken of instemmen met al dit geweld? Jezus geeft naar Pilatus aan dat het Koninkrijk van God van een andere orde is:
Jezus antwoordde: Mijn Koninkrijk is niet van deze wereld. Als Mijn Koninkrijk van deze wereld was, zouden Mijn dienaars gestreden hebben, opdat Ik niet aan de Joden overgeleverd zou worden, maar nu is Mijn Koninkrijk niet van hier.
(Johannes 18:36)
We kennen de verhalen van het oude testament, verhalen zoals Gideon die de vijand versloeg met 300 man. Ook staan er beloften in de bijbel die duiden op overwinning tegen de druk in:
De HERE zal uw vijanden, die tegen u opstaan, verslagen aan u overleveren. Langs één enkele weg zullen zij tegen u optrekken, maar langs zeven wegen voor u vluchten.
(Deuteronomium 28:7)
En dit is kennelijk van toepassing voor het fysieke Israël onder het oude verbond, als het Koninkrijk van deze wereld zou zijn geweest zou niemand ook maar een schijn van kans gemaakt hebben om Jezus en zijn discipelen te verslaan. Wij hebben echter deel gekregen aan dat andere Koninkrijk, dat niet van deze wereld is en daar gelden nou eenmaal andere normen, geestelijk principes. Wij zijn in navolging van Jezus gericht op vrede en op het welzijn van mensen. Jezus kwam om te redden, te genezen en te bevrijden, dat hoort ook onze grondhouding te zijn. Als wij onszelf christen noemen en ondertussen niet diep van binnen hierop betrokken, zijn we dan wel werkelijk volgelingen van Jezus. Instemmen met dood en verderf of zelfs maar wegkijken, net doen of er niets aan de hand is, is dat waar we voor geroepen zijn? Onszelf angst laten aan praten voor de boze Poetin en de gevaarlijke moslims is dat hoe wij in de wereld dienen te staan? Of getuigen wij van Jezus en zijn Koninkrijk, ook als wij ons uitspreken in politieke zin? Dit is zoals Munther Isaac (منذر اسحق), de Lutherse voorganger uit het door muren omgeven Bethlehem het verwoordde:
Kerst is geen westers verhaal, maar een Palestijns verhaal.
“Deze kerst nodigen we de wereldwijde kerk – en in het bijzonder westerse christenen – uit om te onthouden waar het verhaal begon. Om te onthouden dat Bethlehem geen mythe is, maar een plaats waar nog steeds mensen wonen. Als de christelijke wereld de betekenis van Kerstmis wil eren, moet ze haar blik richten op Bethlehem – niet het Bethlehem uit onze verbeelding, maar het echte Bethlehem, een stad waarvan de inwoners vandaag de dag nog steeds schreeuwen om gerechtigheid, waardigheid en vrede.”
Durven wij ook in deze spiegel te kijken en te begrijpen dat onze getuigenis gaat over vrede, zonder onderscheid in etniciteit, gender of maatschappelijk status? De vrede van Christus is bestemd voor alle mensen, ook die mensen die wij geneigd zijn te zien als onze vijanden. Mijn hart huilt als ik zie hoe vele zichzelf christen noemende mensen hierin lijken te staan. Volgen wij Jezus nog?
